De zon, de wind & de aarde

Wind en storm

De wind stormt door de vallei. Ze kijken er samen naar. Voor zich zien ze hoe de wind een tak vol in haar bladeren van zijn plaats rukt en mee neemt. Zo voelt ze zich ook, als een tak vol blad mee gesleurd door de wind. Vol draaiend in de lucht, niet meer verbonden met de aarde. Ze weet niet meer wie of wat ze is. Verwarring maakt zich van haar meester.

Een diepe zucht welt op vanuit haar binnenste. Diep, dieper diepst. Daar waar het donker is komt ze terecht. Dikke tranen rollen over haar wangen. Ze voelt zich raar, ten prooi aan een gevoel dat ze niet herkent. Zacht, donker en warm. Ze draait rond en rond tot ze misselijk is. Misselijk tot in haar ziel. Ze is de weg kwijt van de aarde en van zichzelf.

Ze staat rechtop maar voelt zich draaien, van binnen. Zoals de tak draait en draait in de wind. De verbinding met de boom is weg en zonder de boom voelt ze zich onveilig. Geen verbinding met aarde maakt een oneindige triestheid in haar los.

Tranen stromen vanuit haar hart over haar gezicht. Diepe stromen van nooit gehuild verdriet, vanuit haar ziel die niet langer verbonden is met het aardse lichaam waar het tot voor kort toe behoorde. Die ziel die zoveel heeft gezien en ervaren. Die ziel die de verbinding met het goddelijke zoekt. In de nieuwe tijd is de ziel verbonden met het goddelijke én met het lichaam. Maar is dit al de nieuwe tijd? Is het al veilig om alles met elkaar te verbinden? Waar zoekt zij de veiligheid van haar zijn? In de dood van het lichaam? Afscheid van het aardse leven. Of is er een andere weg? Hoe ziet die weg er uit? Al draaiend als een tak in de wind zoekt zij een uitweg, een weg terug naar de nieuwe tijd. Die is er voor haar toch ook?

Plotseling valt de wind weg, even hangt ze stil in de lucht. Dan valt ze neer. Op de aarde. De val veroorzaakt een schok door haar heen. En langzaam daalt er rust neer. Ze geeft zich over aan het liggen op de plaats waar ze is gevallen. En laat alles om haar heen gaan. Ook de bladeren van de tak laten zich langzaam vallen op de aarde. Tranen stromen af en toe over haar wangen en ze voelt ze. Ze beseft dat ze er niet zoveel mee hoeft. Stromen is goed. Na het stromen van de tranen gaan er schokken door haar heen. Ook dat is goed. Ze weet dat ze langzaam rustiger zal worden.

Elke windvlaag die komt brengt haar even in beweging. Totdat het nacht wordt, de wind gaat liggen en de warmte van de aarde voelbaar wordt in haar ziel. Ze blijft net zo lang liggen tot er ook rust in haar lichaam is. Zo weet ze dat ziel en god zelf  uiteindelijk samen gaan in haar fysieke zijn.

Zon en wind

Vandaag staat ze, in het licht van de heldere zon, aan de rand van een groen veld. Een zachte wind waait door haar jurk en over de toppen van het gras, de blauwe korenbloemen en de rode klaprozen.

De storm in haar is geluwd. De dagen van terugtrekken naar binnen hebben haar goed gedaan. Vandaag is de laatste dag die ze helemaal voor zichzelf heeft. Ze heeft er voor gekozen, deze dagen alleen. Om uit te rusten van de diepe processen van de afgelopen maanden. Om haar lichaam werkelijk rust te geven. Maar ook om die lagen van angst die ze eerder niet aan kon kijken te gaan zien en vooral voelen.

Ze bracht de dagen simpel door met slapen, lezen, spelletje doen. En daarnaast gebeurde er van alles. Regelmatig strak er een bries of storm op. In de vorm van een impuls, bijvoorbeeld om een tekening te maken. Zodra ze de impuls volgde kon ze weer dieper in zichzelf voelen. Met haar handen op de tekening kon haar lijf de emoties verwerken, haar lichaam schudde en liet alles los wat niet meer nodig was. Er waren veel stormen in de vorm van huilbuien, waarbij ze niet wist waarom ze huilde, maar het gewoon liet gebeuren.

Steeds verder en dieper. Met hulp van de aangeroepen engelen, aartsengelen, spirit guides en andere intelligente wezens kreeg ze inzicht in hoe zichzelf te helen, haar oude pijn en vooral angst los te laten. De boeken die ze las gaven haar steun. De muziek die ze luisterde droeg bij aan de heling. De spelletjes brachten rust in haar hoofd. ‘s Nachts ging het gewoon door, de inzichten en de heling.

Ze heelde de chakra’s opnieuw en plaatste ze in de juiste stand, daardoor kan haar god zelf vanuit aarde helemaal door haar middenkanaal stromen. Zo wordt ze gezuiverd, geheeld en krijgt ze weer haar innerlijk anker voor het aardse leven.
Ze luisterde meditaties die zachtheid, geruststelling en verdieping brachten. Ze vroeg om ruimte voor haar zelf, om verbinding van haar ziel met haar persoonlijkheid, haar god zelf daar weer mee, zodat ze in de nieuwe aarde zichzelf als een zon kan leven. Vreugdevol en in overvloed kan delen met ieder die daar aan toe is.