Jezelf ontvouwen

Vandaag had ik de mogelijkheid om een deel van mijzelf uit te vouwen dat ik sinds mijn middelbare schooltijd niet meer heb gevoeld.

Het begon ermee dat ik een stukje in mij voelde dat pijn deed. Het zat net onder mijn hart, in mijn zonnevlecht, een plek waar wij als mensen veel verdedigingsmechanismen, angst, pijn en verdriet opslaan. Ik ging met aandacht naar de plek en voelde een soort pakketje, als opgevouwen papier. Met mijn aandacht erbij ging het zich vanzelf ontvouwen. Steeds verder vouwde het zich open en ik herkende mezelf erin. Beter gezegd, mezelf hoe ik was op de middelbare school. Het opgevouwen pakje was een deel van mij dat ik in die tijd had weggestopt. Ik durfde me niet helemaal te laten zien. Ik wilde passen, dus maakte ik mezelf klein en een manier om dit te doen was blijkbaar om delen van mezelf op te vouwen en te verstoppen.

Nu ik veel meer ruimte voor mezelf inneem, nu ik van mezelf groot mag zijn, mocht ook dit deel er eindelijk weer zijn. Nadat het helemaal uitgevouwen was, versmolt het met de andere lichte delen in mij en nu zie ik het niet meer. Maar ik voel het wel: ik voel me voller, steviger. Terwijl er tegelijkertijd meer ruimte is ontstaan in mijn zonnevlecht. De druk en pijn die ik daar vanochtend voelde zijn weg. Weer een stukje opgelost.

Herken jij dit gevoel? Het wegstoppen van delen van jezelf in de hoop dat je beter past? Herken je het gevoel ‘leeg’ te zijn, alsof een deel van jou verdwenen is?Je kunt leren om deze delen van jou weer te voelen. Er weer helemaal te zijn en je stevig te voelen. Kom naar de introductiedag Gewoon Bewust of kijk verder op de site.
Het is tijd om helemaal jezelf te zijn.

liefs,
Kim